Ilona Wielinga | Het voelt misschien niet zo, maar het leven is het waard.

Aangezien jullie mij hoogstwaarschijnlijk nog niet kennen, eerst even kort wat over mijzelf. Ik ben Ilona, een 20 jarige illustrator en animator. En daarnaast schrijf ik ook al een aantal jaren op mijn eigen blog, waar ik ook -onder andere- openheid rondom psychische problemen probeer te creëren. En daarnaast is het mijn eigen plekje op het wereldwijde web, waar ik mijn creativiteit kan delen.

Ilona Wielinga #ikbenopen mentale gezondheid blog #iamwhole

Ilona Wielinga #ikbenopen blog mentale gezondheid

Mijn depressie
Zo’n drie jaar geleden kreeg ik voor het eerst de diagnose depressie. Iets wat niet geheel onverwachts kwam, na een vrij moeizame middelbare schooltijd gehad te hebben.

Mijn depressie ging met flinke ups & downs. Op mijn dieptepunt ben ik 5 maanden opgenomen geweest in de acute psychiatrie. Maar hoe moeilijk het ook was, ook dat dal ben ik weer uit geklommen. En met de dag ben ik me meer gaan beseffen, dat opgeven voor mij geen optie is.


Je dromen achterna

Ik geeft het eerlijk toe, soms ik de verleiding groot. Voelt het alsof het allemaal geen zin meer heeft. Ben ik moe van het vechten en wil ik even rust. Rust in mijn kop. Rust in mijn lijf.

Maar op de goede dagen besef ik me des te beter dat opgeven geen optie is. Want ja, er zitten moeilijke en slechte dagen tussen. Maar er zitten -godzijdank- ook weer makkelijkere dagen tussen. Waarop ik met minder moeite mijn bed uit stap en aan de dag begin. En soms zit er een slechte dag tussen. Of meerdere. Dagen waarop ik mezelf wil verstoppen in een donker hoekje, om er nooit meer uit te komen.

Ilona Wielinga #ikbenopen blog mentale gezondheid openheid
Ilona Wielinga #ikbenopen blog mentale gezondheid depressie

Maar dat is niet realistisch. En het zou toch eigenlijk zonde zijn. Want het voelt misschien niet zo, maar het leven is het waard. De mooie dagen en herinneringen, zijn het waard om voor te blijven vechten. Die kleine dingen die de sprankeling in je ogen terugbrengen. De dromen die je achterna wil gaan. Als je dat allemaal in gedachten houdt, is opgeven toch geen optie meer?

Dan zal je toch alleen al doorvechten om te kijken wat er gebeurd als je niet opgeeft. Om te kijken welke van je dromen je nog waar kan maken.

En soms is het moeilijk. Om elke dag weer bewust de keuze te moeten maken om te blijven vechten. Om te kiezen voor lief zijn voor jezelf. Te kiezen om tegen destructieve gedachten in te gaan. Soms is het onwijs moeilijk om elke dag bewust stil te moeten staan bij wat je voelt en wat je echt wil. Want als je een depressie hebt, is de dag doorkomen niet altijd een gegeven, maar soms een hele strijd. Een strijd die je elke dag weer moet voeren, of je nou wil of niet.


Maar ik geloof oprecht, dat opgeven geen optie is. Ik geloof oprecht, dat deze pijn niet eindeloos kan duren. Dat er mooiere dagen op je wachten. Dat je die warmte diep van binnen, weer terug zal vinden. Ik geloof oprecht, hoe hard mijn hoofd hier ook tegenin gaat, dat er een hoop moois op je ligt te wachten.

Dus alsjeblieft, droom je dromen, en ga ze in volle vaart achterna.

Liefs,
Ilona (@ilonawielinga op insta)

Ilona Wielinga #ikbenopen depressie blog mentale gezondheid

#ikbenopen mentale gezondheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *