Maaike | De lessen die ik leerde van mijn PTSS

Mijn naam is Maaike en ik ben 21 jaar. Door dingen die ik mee maakte vanaf dat ik 11 jaar was en doordat mijn lichaam niet goed kon omgaan met de stress en dit niet goed kon verwerken, ontwikkelde ik een complexe, chronische posttraumatische stressstoornis (PTSS) en lichamelijke problemen.

Maaike ambassadeur blog #ikbenopen ptss

Hoe het soms is en was voor mij
Sinds dat ik lijd aan complexe PTSS, heb ik altijd gevonden en gedacht dat er iets mis met mij is als persoon en ik beter mijn best moet doen en ‘normaal’ moet doen. Ik zag de symptomen waar ik last van heb en mijn gedrag als een tekortkoming van mij en een persoonlijk falen. Ik denk dat ik persoonlijk het moeilijkste aan complexe PTSS hebben vind dat het ook veel impact heeft op de mensen om je heen. Als het met mij niet goed gaat raakt dat mijn familie en vrienden, maar ook bijvoorbeeld mijn hulpverleners of leraren. Hoe erg je ook probeert dit te voorkomen, het is niet te voorkomen, maar ik voel me hier heel vaak wel schuldig over. Ik ben vaak erg bang geweest dat ik mensen verdriet deed of pijn of dat ze last van mij zouden hebben en dat ik niet goed genoeg was als mens. De dingen die ik de afgelopen jaren heb meegemaakt hebben erg veel invloed gehad op mijn gevoel van eigenwaarde en op mijn zelfbeeld. Ik ging mezelf steeds meer isoleren. Ik durfde op een gegeven moment bijvoorbeeld niet meer naar school en niet meer te handballen, iets wat ik heel graag deed. Ik was ontzettend bang dat ik niet goed genoeg was (vooral als persoon). Ik raakte veel mensen kwijt en dit heeft heel veel met me gedaan. Ik wist en begreep dat ze het niet konden begrijpen, ook omdat het best heftig was en ik er niet echt over kon praten en ik het grotendeels zelf veroorzaakte doordat ik mezelf isoleerde.


Daarnaast waren we toen nog zo jong en hun leven ging natuurlijk gewoon door. Ik begon ook lichamelijke problemen te krijgen. Door de lichamelijke problemen die ik kreeg heb ik veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht de afgelopen jaren. Het was moeilijk, omdat het moeilijk te begrijpen is voor veel mensen en ook nog steeds voor mijzelf dat PTSS kan zorgen voor zoveel lichamelijke problemen. Ik heb veel last van dissociatie en ik kan ook een deel van mijn lichaam niet meer voelen daardoor. Ik heb er geen controle meer over. Ook is mijn spierspanning te hoog door de stress waardoor bijvoorbeeld mijn darmen niet meer functioneren zoals zou moeten. Ik schaamde me hier ook erg voor en ik voelde me heel erg machteloos. Het lezen van de boeken The Body Keeps the Score van Bessel van der Kolk en De tijger ontwaakt van Peter Levine, hielp mij. Ik heb hierdoor onder andere geleerd dat mijn hersenen en zenuwstelsel anders reageren op situaties en stress (zowel positieve als negatieve stress) door de trauma’s die ik heb meegemaakt. Ondanks dat de gebeurtenis voorbij is denkt mijn lichaam dat het elk moment weer kan gebeuren of dat het nog steeds gebeurt. Trauma zijn opgeslagen in je lichaam. Het hielp mij om wetenschappelijke onderzoeken naar PTSS te lezen om dingen beter te begrijpen en ik denk dat ik hier ook hoop uit haalde. 


Wat PTSS me gaf en leerde

Wat mij heel erg geholpen heeft is vooral de steun en liefde van de mensen om me heen. Niet alle pijn verdwijnt of neemt af met medicijnen, therapie of tijd. Sommige dingen maak je alleen beter met liefde, het bieden van veiligheid en hoop. Soms is dat ook het enige wat nodig is. Jaren therapie hebben mijn probleem misschien niet opgelost, maar ik leerde wel dat praten helpt. Samen is altijd beter dan alleen. Ik ben zo dankbaar voor de mensen die mij zagen als persoon, die ik heb mogen ontmoeten en leren kennen.


Ik leerde om mijn schuldgevoel tegenover hun meer naar de achtergrond te kunnen plaatsen en vooral dankbaar te zijn dat deze mensen in mijn leven zijn. Ik leerde ook dat ik niet degene ben die grens voor anderen mag bepalen. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen grenzen. Ik stel nu vaak de vraag of het oké is voor diegene en hoe het voor hem of haar voelt. Eerder zette ik mezelf op voorhand al opzij. Ook probeer ik er steeds vaker voor te kiezen om me niet te schamen en niet bang te zijn voor wat mensen zullen vinden. Ik probeer te zijn wie ik ben of zou willen zijn. Ik denk dat het hebben van sociale contacten, het gevoel hebben ergens bij te horen, echte verbinding met andere mensen, noodzakelijke dingen zijn en dat we als mens niet zonder kunnen.

Het kost tijd om te ervaren dat je op jezelf mag vertrouwen. Dat je goed genoeg bent als mens. Gun jezelf deze tijd. Niet iedereen die je ontmoet blijft in je leven en afscheid nemen doet pijn, maar ontzeg je zelf nooit de kans op liefde. Blijf het altijd proberen. Je bent het waard om er te zijn. Durf open te zijn over dat wat belangrijk is voor jou bij mensen bij wie je je veilig voelt en ben jezelf. Je bent goed zoals je bent, iedereen is imperfect. Durf te kiezen voor wat jou gelukkig maakt, sta hierbij stil en ga dat doen. Wat mensen daar ook van zullen denken of vinden. Alleen jij kan bepalen wat jou gelukkig maakt.
Hoe lang je over iets doet (bijvoorbeeld over een opleiding) zegt niks over hoeveel je waard bent. Stopt niet met proberen, omdat je bang bent of denkt dat je het niet goed genoeg doet.


Schrijven van mijn eigen boek
Momenteel ben bezig met het schrijven van een boek. Juist omdat er nog weinig informatie is over het effect van een trauma en bijvoorbeeld wat dissociatie precies is. Ik heb besloten dit te gaan doen, omdat ik zelf toen zo erg op zoek was naar informatie en verklaringen, voor dat waar ik last van had. Ik dacht dat ik raar was en vreemd. Ik ervaarde ook dat veel hulpverleners ook totaal niet begrepen wat dissociatie allemaal kan inhouden en hoe groot de gevolgen van traumatisering kunnen zijn. Wat ervoor zorgde dat ik nog verder geïsoleerd raakte en me nog meer niet ‘normaal’ voelde en mislukt.

Ik weet hoe erg het voelt om jezelf kwijt te zijn en hoe eenzaam het kan zijn en voelen. Als je graag wil praten, je mee wilt denken over mijn boek en ideeën hebt of meer wil weten over de ontwikkelingen kan je mij altijd een berichtje sturen of volgen via mijn Instagramaccount: @maaike_2701

Veel liefs,
Maaike

Maaike #ikbenOpen #ikbenopen jongeren mentale gezondheid blog trauma ptss
Maaike blog mentale gezondheid ptss trauma #ikbenOpen #ikbenopen

ikbenopen #ikbenopen blog ervaringsdeskundige persoonlijk mentale gezondheid ptss trauma

Eén antwoord op “Maaike | De lessen die ik leerde van mijn PTSS”

  1. Mooi geschreven Maaike. Zo te lezen ben je al heel een stuk op weg en heb je al veel inzichten verworven zoals die over niet hoeven schamen, grenzen aangeven, jezelf de moeite waard vinden en vooral die ene heel belangrijke: verbinding maken met anderen. Je veilig en geliefd kunnen voelen.

    Ik hoop dat je steeds meer wordt wie je wilt zijn. Dat je die groei kan maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *